Utøya en Guernica

Het is een oud adagium dat oorlog een voortzetting is van de politiek met andere middelen. Voor terrorisme geldt in feite hetzelfde. Met de laffe aanval op de jongerenafdeling van de Noorse Arbeiderspartij is dat weer eens pijnlijk duidelijk geworden. Het ging hier niet, zoals bij schietpartijen op scholen of de recente zelfmoordactie van Tristan van der Vlis, om een geïsoleerde gek die zuiver om persoonlijke motieven een bloedbad aanrichtte, en ook de slachtoffers waren allerminst willekeurig gekozen. Dit was een duidelijk politieke geweldsdaad, voortkomend uit extreem-rechtse en christen-fundamentalistische overtuigingen, en gericht tegen het democratisch socialisme.

Ik voel me dan ook verbonden met de slachtoffers, en ik denk dat dit geldt voor iedereen die enige passie voor linkse politiek aan de dag legt; zij zijn vermoord om hun idealen, en die idealen komen in grote lijnen overeen met de mijne. Mijn eerste reactie, toen de omvang van het bloedbad mij duidelijk werd, bestond eruit dat ik mijn gezicht tot een woedende grimas vertrok, en naar de plek op mijn riem greep waar ik een zwaard zou dragen – om me vervolgens te realiseren dat ik helemaal geen zwaard heb. Het voelde, en voelt, alsof “wij” zijn aangevallen door “hen”. Een laffe, smerige aanval van rechts op links, van de witten op de roden, vergelijkbaar met het bombardement op Guernica in 1937.

Ik heb fanatieke christenen in mijn kennissenkring hierop aangesproken, maar zij weigeren – voorspelbaar genoeg – enig verband te erkennen tussen hun eigen totalitaire manier van denken en dit soort fundamentalistische uitwassen. Hoewel zo’n verband er wel degelijk is; het is niet voor niets dat bijna alle terroristische aanslagen gepleegd worden uit naam van een of andere religie, of anders van een extreem-linkse of extreem-rechtse overtuiging die op net zo’n dogmatische, religieuze manier wordt aangehangen. De religieuze denktrant leent zich gewoon bijzonder makkelijk voor zulke radicalisering. Religie is de vijand van de rede, de wetenschap en de democratie – en, zoals nu in Noorwegen weer eens is gebleken, zeker van het socialisme. Een meedogenloze vijand ook; Anders Breivik was kennelijk in staat om tientallen ongewapende kinderen dood te schieten voor zijn God. Het christendom is in dit opzicht nauwelijks opgeschoten sinds de Kruistochten, en het is geen haar beter dan de islam met haar heilige oorlogen.

Naam
	(typ de letters en cijfers over)
E-mail